Marsjańskie nosy, czyli transhumanistyczna estetyka

Marsjańskie nosy, czyli transhumanistyczna estetyka

Jak będą wyglądać ludzie kolonizujący Marsa? Czym z wyglądu różnić się będą kolejne pokolenia Marsjan od osobników pozostałych na Ziemi? Na te pytania próbuje odpowiedzieć Marta Flisykowska z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

W swojej pracy, „Application of Incremental Technologies in Considerations of Transhumanist Aesthetics – Project ‘Who nose’”, Flisykowska puszcza wodze fantazji analizując sposoby, na które człowiek zamieszkujący na czerwonej planecie mógłby zmodyfikować swój wygląd w celu lepszego przystosowania się do pozaziemskich warunków.

W 2017 roku NASA opublikowała wyniki Human Research Program przeprowadzonego w celu poznania wpływu długotrwałego przebywania w kosmosie na ludzkie ciało. Na samym Marsie ludzkie ciało będzie wystawione na działanie takich czynników, jak atmosfera o małej gęstości, bardzo niskie temperatury, czy promieniowanie kosmiczne. Flisykowska odkłada na bok rozważania o tym, jaki wpływ miałyby te czynniki na powoli zachodzącą ewolucję. Zamiast tego skupia się na transhumanizmie i na sposobach, w jakie człowiek mógłby czynnie dostosowywać swój organizm do pozaziemskich warunków i potrzeb. Jednym ze środków umożliwiających łatwe modyfikacje ciała mógłby być druk 3D, który już został wykorzystany do stworzenia ucha, które można przeszczepiać.

Projekt „Who Nose” skupia się na, jakżeby inaczej, potencjalnych nosach przyszłych Marsjan – zmodyfikowanych w celu pełnienia konkretnych funkcji. Wśród trzech dokładniej opisanych projektów znajduje się model nosa z podwójnymi nozdrzami. Nos sam w sobie jest wąski i wydłużony, przypominając nosy charakterystyczne dla populacji z terenów zimnych. Podwójne nozdrza mają za zadanie efektywniej ogrzewać i nawilżać powietrze oraz służyć technikom relaksacyjnym skupionym na kontroli oddechu. Drugi projekt – nos mocno spłaszczony, wyglądający jak nos boksera – ma służyć ograniczeniu powstawania oparzeń słonecznych i odmrożeń. Jego szerokie nozdrza mają przyczyniać się do lepszej wentylacji. Według autorki mógłby się dobrze sprawdzać podczas użytkowania kasków. Trzeci model najbardziej odbiega od naszych wyobrażeń na temat wyglądu człowieka, stanowiąc pofałdowaną strukturę. Nos ten ma pełnić funkcję rezonatora, poprawiając emisję głosu w przypadku używania mikrofonów do komunikacji.

Omawiane modele zostały wydrukowane z gumowatego materiału w technologii polyjet. Projekt „Who Nose” wystawiany był w Museo del Traje w Madrycie oraz na 2nd International Conference on 3D Printing Technology and Innovations w Londynie.

Źródło: FLISYKOWSKA, Marta. Application of Incremental Technologies in Considerations of Transhumanist Aesthetics – Project „Who nose”. Journal of Science and Technology of the Arts, [S.l.], v. 10, n. 3, p. 2- 33-44, dec. 2018. ISSN 2183-0088

KOMENTARZE

Przetwarzamy dane osobowe użytkowników witryny, zobacz szczegóły...

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close